Արհեստական բանականության պահակները հրաման են տալիս «Պատժել չի կարելի ներել» ֆիլմում
Թրենդերի ալիքին հետևելով՝ Թիմուր Բեկմամբետովը նկարահանել է մի ֆիլմ արհեստական ինտելեկտի մասին՝ «Պատժել չի կարելի ներել» ամֆիբոլիկ վերնագրով։ Ֆիլմի անգլերեն տարբերակը կոչվում է «Ողորմություն»։
Պատկերացրեք, որ արհեստական ինտելեկտը այժմ ոչ միայն ձեր կերպար ստեղծող օգնականն ու մարքեթինգային խորհրդատուն է, այլև դատական համակարգում դատավճիռներ նշանակելու գործիք։ Եկեք առերեսվենք դրա հետ, 2026 թվականից սկսած նման սցենարը բավականին իրատեսական է թվում։
Սուրբ հրեշտակների քաղաքում հանցագործությունը տարածված է, բանտերը լիքն են, իսկ ոստիկանությունը՝ ծանրաբեռնված. գրեթե յուրաքանչյուր երկրորդ քաղաքացի հանցագործ է։ Եվ ահա մեր արհեստական ինտելեկտը՝ Ռեբեկա Ֆերգյուսոնի դեմքով և մարմնով, օգնում է այս քաջարի արարածներին պայքարել, որոնել և պատժել։
Այսպես է ծավալվում պատմությունը, որտեղ Քրիս Փրաթի կերպարը կասկածվում է կնոջը սպանելու մեջ։ Բայց ահա թե ինչն է խանգարում. նա գլխացավի մեջ է, ցնցված, և արհեստական ինտելեկտը նրան ընդամենը մեկուկես ժամ է տալիս վերականգնվելու, ամեն ինչ հիշելու և իր անմեղությունն ապացուցելու համար։ Բայց երիտասարդությունը գլխացավ չի ճանաչում, և հերոսը ակնհայտորեն 20 տարեկան չէ, ուստի մեկուկես ժամ է պետք՝ սթափվելու և միաժամանակ իր սեփական փաստաբանի դերը խաղալու համար. լավ, սա հիմար սյուժետային շրջադարձ է, բայց ֆիլմերում ժամանակը տարբեր կերպ է ընթանում, այնպես որ մենք կհանդուրժենք անիրատեսական մոտեցումը և կհասկանանք։
Այս ամբողջ ընթացքում Քրիսը տեսազանգեր է օգտագործում, տեսախցիկների տեսագրություններ և կապ է հաստատում արհեստական բանականության հետ՝ հետաքննություն անցկացնելու համար, որին օգնում է իր գործընկեր Ժակլինը, որի դերը խաղում է Կայա Ռեյեսը։ Ի դեպ, նա ակտիվորեն պաշտպանել է բոլոր կոռումպացված ոստիկաններին և դատավորներին ալգորիթմներով փոխարինելու գաղափարը։ Մտերմիկ միջավայրը մթնոլորտ է ստեղծում, բայց ոչ բոլորը կգնահատեն սցենարի ձևաչափը, որն օգտագործվում է հետաքննության մեծ մասը նկարահանելու համար. այն բոլորի համար չէ։
Ի՞նչ կպատահի, երբ մարդիկ հոգնեն կառավարության կոռուպցիայից և որոշեն կոռումպացված ոստիկաններին և դատավորներին փոխարինել արհեստական բանականությամբ։ Որքանո՞վ է դա արդյունավետ, ի՞նչ գնով, և արդյո՞ք կան որևէ երաշխիքներ։ Ֆիլմը չի պատասխանում այս հարցերին, բայց այն հստակորեն խրախուսում է մտորումները։
Մարդկային թերությունները ակնհայտ են. նրանք կաշառվում են, սխալներ են թույլ տալիս և ստում։ Մյուս կողմից, մենք բոլորս էլ բախվել ենք արհեստական ինտելեկտի կողմից հնչող «կներեք, դուք ճիշտ եք, ես սխալվում էի, դա ճիշտ չէ» մոտեցմանը, այնպես չէ՞։
Գաղափարը հեռու է հանճարեղ լինելուց, իսկ կատարումը Օսկարի արժանի չէ, բայց որոշ ժամանակ ֆիլմը կարողանում է դիտողին լարված պահել, ինչը այս դարաշրջանում իսկական հաճույք է։
1
2
3
4
5
1
2
3
4
5
3
