Էրդողանի խոսքը գործ է

Սկսենք հենց Թուրքիայի ահաբեկչություններից։ Դրանց բոլորին միավորում են որոշակի ընդհանրություններ։ Նախ, դրանք որպես կանոն տեղի են ունենում Էրդողանի հակառակորդների նկատմամբ, կամ էլ առնվազն ոչ համակիրների։ Հիշեցնեմ, որ առավել խոշոր ահաբեկչությունների հիմնական զոհերը եղել են քրդեր ու գերմանացիներ, իսկ երկրորդ ու ամենակասկածելի զուգադիպությունն այն է, որ այդ պայթյունների որոտը դեռ չդադարած, թուրքական իշխանությունները արդեն հայտարարում են մեղավորներին ու անհերթքելի ապացույցներ են ունենում՝ ընդհուպ մինչև մահապարտի անձնագիրը։

Հիմա Եվրոպայի պարագայում էլ, միգրանտների անդադար հոսքը մեծամասամբ ապահովում է թուրքիան ու իրականում բացի թուրքերից երևի, ոչ ոք չգիտի, թե փախստականի կերպարի ներքո, քանի իսլամիստ ահաբեկիչների են մտցրել Արևմտյան Եվրոպա և նրանցից քանիսն են վերահսկվում թուրքական հատուկ ծառայությունների կողմից։

Այսքանով հանդերձ, գրեթե վստահ եմ, որ Բրյուսելի ահաբեկչությունը ու դրան հետևելիք մյուս ահաբեկչությունների գլխավոր պատվիրատուն ու շահառուն Թուրքիան է ու անձամբ Էրդողանը։