Հանդիպում Կուրղինյանի հետ. «Հիմա ինձ համար հասկանալի է, թե ինչի համար էին հայերը պայքարում Ղարաբաղում»

Կոնստանտին Տեր-Նակալյանը  ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Էս մարդու նկարն ու անգամ անվան հիշատակումը ոչ ադեկվատ արձագանք ա առաջացնում շատերի մոտ, անգամ միանգամայն լուրջ ու լավ ֆեյսբուքյան ընկերներիս։ Սկսում են ինչ որ ստռաշիլակներ պատմել, թե իրականում ինչ ահավոր իմերիիալիստ ու տոտալիտար դեմք ա ինքը, կամ ինչ անգրագետ ու մառազմատիկ մեն ա։ Ու ջհանդամ, թե էդ «անգրագետ մառազմատիկը» միջազգային հեղինակության վայելող վերլուծական կենտրոն ունի և այլն, կարևորը տռոլլինգն ա

Ինչևցէ, էսօր գնացել էի իրա հետ հանդիպման ու առիթ ունեցա հարց տալու իրան, երբ վերջացրեց հակիրճ աշխարհաքաղաքական վերլուծությունը։ Հաշվի առնելով այն դերակատարությունը, որը ունեցել է Կուրղինյանը Արցախյան ճգնաժամի սկզբնական փուլում, նրա ունեցած դիրքորոշումներն ու հայտարարություններն այդ ժամանակաշրջանում (այն ժամանակ նա կողմ էր հանդես գալիս, որպեսզի ամբողջ Անդրկովկասում ռազմական դրություն մտցվի), ինչպես նաև այն աճող դերակատարությունը, որն այսօր ունի Կուրղինյանն ու իրեն զորակցող ուժերը՝ Ռուսական քաղաքական իսթեբլիշմենթում, ես մասնավորապես խնդրեցի տալ գնահատական այօրվա Արցախին, դրա շուրջ տիրող իրավիճակին, ինչպես նաև Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների հետագա զարգացումներին՝ ինչպես հայ-ադրբեջանական, այնպես էլ ռուս-ադրբեջանական առանցքներով, առավել ևս, որ հատկապես վերջին շրջանում, ռուսական բիզնեսը Հայաստանում իրեն երիտթուրքի պես է պահում, իսկ Ադրբեջանի հետ՝ սիլիվիլիներ ա անում։

Ու ասեմ, որ պատասխանն ինձ զարմացրեց։ Կուրղինյանը խոստովանեց, որ վերջերս է եղել Արցախում և այն ինչ տեսել է այնտեղ, իրեն տպավորել է։ Նա անվանեցախի ժողվրդին լավ իմաստով Սպարտական հասարակություն, որտեղ դիմակայելով օբյեկտիվ մարտահրավերներին՝ ռազմականացված ու կարգապահ հասարակություն է առկա։ Ու որ ամենհաճելին էր իմ համար լսելը՝ ասեց, որ Արցախը շատ մաքուր է՝ արժեքյին իմաստով։ Այնտեղի հասարակությունը չի հասցրել աղտոտվել այն արատներով, որի միջով անցել ու անցնում են նույն Ռուսաստանն ու նույն Հայաստանը։ Արցախի մասով, նա հավելեց, որ այժմ իր համար հասկանալի է, թե հանուն ինչի էին մենք այդքան պայքարում ու արյուն թափում Արցախում ու չնայած տարիների ընթացքում իրավիճակի ընկալման որոշակի փոփոխխություններ եղել են, ի պատիվ մեզ, մենք շարունակում ենք ատամներով պահել ազատագրված հողերը։

Ռուսաստանի վերաբերմունքի և Ադրբեջանի հետ հետագա հարաբերությունների ու զարգացումների մասով պատասխանն առավել քան հետաքրքիր էր ու մտորումների տեղիք էր տալիս։ Ասում ա, որ չկա միացյալ ռուսական էլիտա, այն էլ՝ կայսերական ամբիցիաաներով։ Կա արևմտամետ էլիտա, որը հանրապետություններում ներկայացված է նույն Գազպրոմի ու ՌԱՕ-ի տեսքով, որոնք իրենց պահում են բուրժուա-օլիգարխիկ կառույցների պես, ինչպես դա Հայաստանում է։ Մյուս կողմից, կա ասենք Պուտինը, ով աչք փակելով նեղ ռուսական շահերի վրա, գալիս է Երևան ապրիլի 24-ին, ինչը խնդրահարույց էր ռուս-թուրքական հաարաբերությունների տեսակետից։ Ասել կուզի՝ չկա միատարր ու մոնոլիտ ռուսական քաղաքական կուրս։ Կան դրական ու բացասական կողմերով հագեցած փոխհարաբերություններ, որոնք պետք է հարմարեցնել միմյանց։ 

Դե իսկ ամենահետաքրքիրն ըստ իս՝ Ադրբեջանի մասով կանխատեսումն էր։ Հղում անելովվ արևմտյան հայտնի վերլուծաբան Ֆրիդմանի կանխատեսումների վրա, Կուրղինայնը համարում է, որ ԱՄՆ-ը «Երկրորդ ՆԱՏՕ» է փորձելու ստեղծել, որը պետք է գործի Ռուսաստանի դեմ՝ հարավային ուղղությամբ ու դրա սայրում լինելու է Ադրբեջանը։ Ոչ Ալիևյան Ադրբեջանը, այլ այն, ինչ կլինի դրանից հետո և եթե այդ պրոցեսսները իրոք սկսվեն, Ռուսաստանը արդեն ստիպված կլինի հրաժարվել ստատուս քվոն պահպանելու ու ուային պարիտետը երաշխավորելու իր քաղաքական գծից, իսկ Հայաստանը ինքը պետք է որոշի՝ ուզո՞ւմ է արդյոք գնալ Իսրայելի ճանապարհով և դառնալ միջուկային զենք ու հզոր տնտեսություն ունեցող ռազմականացված կղզյակ՝ քաոսի ծովում, թե համագործակցության նոր ձևաչափ պետք է փնտրի գլոբալ այս իրականության մեջ մեր միակ բնական դաշնակից Ռուսաստանի հետ։