Արցախի ներկայիս քաղաքական համակարգը չափազանց բարդ է․ Ռուբեն Վարդանյանի կոնցեպտուալ առաջարկը

Արցախի ներկայիս քաղաքական համակարգը չափազանց բարդ է։ Նման փոքր երկրների համար արդյունավետ կարող է լինել ավելի պարզ համակարգը, ուղիղ ժողովրդավարության մեխանիզմների ներդրումն ու կիրառումը։

Այս, ի տարբերություն Նիկոլ Փաշինյանի, որն ամեն գնով ցանկանում է պահպանել Սերժ Սարգսյանի ստեղծած բարդ խորհրդարանական համակարգը սեփական լիազորություններն ավելացնելու համար, Ռուբեն Վարդանյանն ընդհակառակը, կոնցեպտուալ առաջարկ է անում, նշում, որ Արցախի կառավարման համակարգը պետք է համապատասխանի այն մարտահրավերներին, որոնց առջև այսօր կանգնած են Ացախը և Արցախի ժողովուրդը։

«Ամեն երկիր չէ , որ անցել է այդ ճանապարհով, որով անցել են Արցախի Հանրապետությունը և Արցախի ժողովուրդը, այսօր մեր ժողովուրդը կանգնած է գոութենաբանական խնդրի առաջ, ու մենք բոլորս հստակ պետք է գիտակցենք դա»,- նշում է Ռուբեն Վարդանյանը։

Նրա խոսքով, շատ կարևոր է, որ ժողովուրդը հնարավորություն ունենա ներգրավվել իր ճակատագրին վերաբերող հարցերի լուծմանը, հանրաքվեների միջոցով կամարտահայտման մեխանիզմի ներդրումը թույլ կտա քաղաքացուն մասնակից դառնալ իր և իր երեխաների ապագայի ու իր երկրին վերաբերող կոնկրետ որոշումների կայացմանը, տեղեկացված լինել և ինչ որ չափով նաև պատասխանատվություն կրել կայացված որոշումների համար, նշել է Արցախի պետնախարարը։

Նրա դիտարկմամբ, թափանցիկ աշխատանքը որոշումների կայացման հիմնավորվածությունը, առաջնահերթությունների որոշման չափանիշների սահմանումը կօգնեն հաղթահարել անարդարության այն սուր զգացողությունը, որ այսօր կա Արցախում, վերականգնել ապագայի նկատմամբ նրանց հավատն ու վստահությունը։ «Սա ռազմավարական այն գիծն է, որն անհրաժեշտ է հաշվի առնել առհասարակ բոլոր բարեփոխումներ իրականացնելիս»,- արձանագրում է Արցախի պետական նախարարը, ընդսմին՝ հավելելով, որ քաղաքական համակարգի բարեփոխումներին պետք է զգուշությամբ վերաբերվել, չխուսափել պարզ խոսելուց և մինչև դրանց իրականացումը հանրության հետ բովանդակային քննարկումներ անցկացնել։

Ահա սա է Արցախի պետնախարարի և Հայաստանում այսօր իշխող վարչախմբի տարբերությունը, երբ պետնախարարը պարզ և հստակ Արցախի քաղաքացիների հետ խոսում է առկա խնդիրներից, բարձրաձայնում բոլոր պրոբլեմները, փորձում լուծել դրանք՝ անհրաժեշտ ուղիներ մատնանշելով։ Եվ բնականաբար այս հանգամանքը չէր կարող չարժանանալ փաշինյանական իշխանության և Արցախում նրա խամաճիկների բուռն քննադատությանը, ուստի և Ռուբեն Վարդանյանի դեմ տևական ժամանակ ընթացող լայն հակաքարոզչական արշավը բացառապես կարելի է դիտարկել այս ուղեծրում։ Որևէ այլ բացատրություն անհրաժեշտ էլ չէ փնտրել։

Սերինե Բադալյան