ԱՄՆ-ն ու Ֆրանսիան զգուշացնում են Բաքվին ու Անկարային․ Հայաստանին արդեն չեն հարցնի

Փնտրում եք բարձր վարձատրվող աշխատանք՝ սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ

Պրահայի հանդիպումից հետո Փարիզն ու Վաշինգտոնը զգուշացրել են Բաքվին և Անկարային՝ չգործել Ռուսաստանի շահերի ու ծրագրերի ծիրում և չձեռնարկել այնպիսի գործողություններ, որոնք նրանց կդնեն Ռուսաստանի հետ նույն շարքում:

Ֆրանսիան և ԱՄՆ-ն ամենաբարձր մակարդակով հայտարարեցին, որ Ռուսաստանն է Հայաստանի դեմ ագրեսիայի հեղինակը, իսկ Բաքվին և Անկարային սպառնում են ոչ միայն «երկրորդային» պատժամիջոցներով, եթե օգնեն Պուտինին։ ԵԽԽՎ-ն արդեն Ռուսաստանն անվանել է «ահաբեկչական ռեժիմ»՝ Ռուսաստանի կողմից ուկրաինական քաղաքների զանգվածային ռմբակոծությունից հետո, իսկ Արևմուտքը հայտարարել է Ուկրաինային հակաօդային պաշտպանության համակարգերի մատակարարման և ռուսական բանակի և Սևծովյան նավատորմի ոչնչացման հավանականության մասին, եթե Պուտինը որոշի միջուկային հարված հասցնել։

Հարավային Կովկասի պատերազմին Ռուսաստանի հանցակցության մասին Փարիզի և Վաշինգտոնի հայտարարություններն աննախադեպ են։ Սա Նենսի Փելոսիի երեւանյան հայտարարության շարունակությունն է, երբ նա Հայաստանը դրեց Ուկրաինայի ու Թայվանի հետ նույն մակարդակին։ Եթե ​​այս հայտարարություններին ավելացնենք Ուկրաինայում Ռուսաստանի «պարտությունն» ապահովելու համար ձեռնարկվող և ծրագրված միջոցառումներին, ապա կարելի է ենթադրել, որ Արևմուտքը կարող է Կովկասում կիրառել նույն միջոցները, ինչ Ուկրաինայում։

Ավելին, դա արդեն կախված չէ Հայաստանի կոլաբորանտ իշխանությունների և քաղաքական դասի դիրքորոշումից, որոնք Արևմուտքից անկնկալում են միայն փող՝ «բանակում ժողովրդավարության զարգացման» համար, և շարունակում են դիմել ՀԱՊԿ-ին և Ռուսաստանին։ Պատահական չէ, որ Փարիզի և Վաշինգտոնի հայտարարություններն արվել են այն բանից հետո, երբ Հայաստանի վարչապետը Պրահայում հանդիպումից հետո մեկնել է Սանկտ Պետերբուրգ՝ շնորհավորելու Պուտինի ծննդյան օրը, իսկ հետո մեկնել Աստանա՝ Եվրասիական առաջնորդների հանդիպմանը, որտեղ նա որոշում է ստորագրել ԱՊՀ-ն, այդ թվում Բաքվին ՀԱՊԿ-ում դիտորդի կարգավիճակ տալու մասին։

Պուտինը, պատասխանելով Հայաստանի դեմ ագրեսիային Ռուսաստանի դերակատարության մասին Մակրոնի հայտարարություններին, ասել է, որ հակամարտության մասին խոսելիս նախ պետք է կողմերի կարծիքը հարցնել։ Ալիևն անմիջապես աջակցություն է հայտնել Պուտինին, իսկ Փաշինյանը՝ ստորագրել Բաքվին ՀԱՊԿ մուտքի որոշումը։ Այդպիսով, ընդլայնվում է ՀԱՊԿ «պատասխանատվության գոտին», որով օրինականացվում է ՀՀ տարածքների օկուպացիան։ Պատահական չէ, որ Մոսկվան և Բաքուն Հայաստանի դեմ ագրեսիան անվանում են «սահմանային բախումներ վիճելի տարածքներում»։

ԱՄՆ-ի և Ֆրանսիայի հայտարարությունները ցույց են տալիս, որ նրանք ունեն բավարար ռեսուրսներ՝ հակազդելու Ռուսաստանի նոր առաջխաղացմանը (Ռուսաստանն արդեն ագրեսոր է հայտարարվել) տարածաշրջանում, նույնիսկ առանց «կողմերի կարծիքը հաշվի առնելու»։ Պատահական չէ, որ Ալիևն ասում է, որ «սեպտեմբերի 13-14-ին սահմանին բախումները կասեցվել են Ռուսաստանի կողմից», թեև ԱՄՆ-ն և Հայաստանը պնդում են, որ դա արվել է Վաշինգտոնի ջանքերով։ Դեռ հայտնի չէ, թե ինչպես է ԱՄՆ-ին հաջողվել կասեցնել «Զանգեզուրի միջանցքը» ուժով ճեղքելու ծրագիրը, ըստ փորձագետների։

ԱՄՆ արբանյակային և հետախուզական «աջակցությունը» Հայաստանին առնվազն երկու անգամ հրապարակային է եղել. երբ 2014 թ. նոյեմբերին հայկական ուժերին հաջողվեց տարհանել Արցախում խոցված ուղղաթիռի երեք օդաչուների դիերը, և Խոսրովի արգելոցում բռնկված հրդեհի ժամանակ։ Իսկ այն, որ ԱՄՆ-ն այժմ Ուկրաինային տրամադրում է արբանյակային և այլ հաղորդակցություններ, ամենաթանկ աջակցությունն է Կիևին։

Իրանը որոշել է զորավարժություններ անցկացնել Արաքս գետի երկայնքով, ինչպես նշում են փորձագետները՝ Արցախի օկուպացված տարածքներին սահմանակից շրջաններում։

Lragir.am