Զինվորը հորդորում է, որ նորակոչիկները 2 տարին ճիշտ օգտագործեն՝ կոփվեն, ինքնակրթվեն և զարգանան

Հունվարի 28-ին նշվող Բանակի օրվա առթիվ Past.am-ը զրուցել է զինվորի հետ, լսել նրա ցանկությունները, պատմություններն ու մտորումները:

Երվանդ Մելքումյանը ծնվել է 1996 թվականի հունվարի 27-ին սահմանամերձ Բերդում: Երեկ լրացավ Երվանդի 20-ամյակը:Հիմա նա կրտսեր սերժանտ է, իսկ վերջերս արժանացել է «Հայոց բանակի գերազանցիկ» կրծքանշանին:

«Ավարտեցի դպրոցն ու ընդունվեցի այնտեղ, ուր ուզում էի՝ Մանկավարժական համալսարանի պատմության ֆակուլտետ: Մինչ համադասարանցիներս պարապում էին ընդունելության համար, ես ոչինչ չէի անում: Պատմության ուսուցչուհին ասում էր. «Ինչի՞ վրա ես հույս դրել, պարապի՛ր, որ համալսարան ընդունվես, նայի՛ր Հեղինեին»,- կրկնում էր նա՝ մատնացույց անելով պատմությունից ու էլի շատ առարկաներից փայլող աղջկան:

Իսկ ես չէի հասկանում պարապելու իմաստը: Չնայած մի փոքր ցածր միավորներով, բայց ընդունվեցի բուհ: Ինձ 20 միավոր պետք չէր: Արդեն առաջին կուրսի առաջին կիսամյակից արժանացա Երիտասարդական հիմնադրամի կրթաթոշակին»,- պատմում է նա:

Երվանդ Մելքոնյանն ազատ ժամանակ սիրում է կարդալ, լսել երաժշտություն և ստեղծագործել: Ցանկանում է դառնալ լավ հաղորդավար և եթերում ունենալ իր հեղինակային հաղորդումը:

Մեր հարցին՝ ինչպիսի՞ն էր պատկերացնում ծառայությունը և ինչպիսի՞ն ներկայացավ նրան իրական բանակը, մեր զրուցակիցը պատասխանեց. «Բանակի մասին նախնական կարծիքներդ խիստ տարբեր ու հակասական են լինում: Ինչպես ասում են՝ լավ է մի անգամ տեսնել, քան 100 անգամ լսել: Ավարտեցի 1-ին կուրսն ու զորակոչվեցի բանակ: Դրանից մի քանի օր առաջ ընկերոջս էին զորակոչում: Ինձ ճանապարհելու եկել էր նրա տատիկը:

Նա համբուրեց, բարի ծառայություն մաղթեց և ասաց. «Դավիթիս մոտ ես ընկնելու»: Այդպես էլ եղավ: Գուցե դա էր պատճառը, որ շատ արագ հարմարվեցի բանակային կյանքին ու ռեժիմին: Անսովոր էր, բայց միևնույն ժամանակ՝ այնքան սովորական»,- պատմում է նա:

Երվանդի կարծիքով՝ բանակը յուրաքանչյուր տղայի տղամարդ է դարձնում, ընձեռում հնարավորություն՝ գնահատելու համար կյանքի յուրաքանչյուր ակնթարթ, սովորեցնում շատ հարցերի այլ տեսանկյունից նայել և տարբերակել մարդկանց, տալիս է լավ ընկերներ:

Խոսելով դժվարությունների մասին՝ մեր զրուցակիցն ընդգծեց. «Ամենադժվարն այստեղ չմտածելն է, երբ դու մտածում ես բոլորի ու ամեն ինչի մասին, չկարոտելն է, երբ դու կարոտում ես ծնողներին, հարազատներին, քո սենյակը: Հենց այս ամենից է սկսվում օրացույց ջնջելու զինվորներիս տարօրինակ սովորույթը»:

Երվանդն իր ծառայության ընթացքում աչքի է ընկել ակտիվությամբ: Նա պատմում է, որ դեռ ուսումնական զորամասում սեպտեմբերի 14-ին՝ Կապավորի օրը, վարել է տոնական հանդիսությունը:

Երվանդը մասնակցում է տարբեր միջոցառումների՝ ուղղված բանակ-հասարակություն կապի ամրապնդմանը, օրինակ՝ «Հայ ասպետի» բանակային խաղերին, պարբերաբար թղթակցում է «Հայ զինվոր» թերթին: Տոնական զրույցն ավարտեցինք շնորհավորանք-խորհրդով. «Նորակոչիկներին բարի ծառայություն եմ մաղթում: Հորդորում եմ, որ կատարեն իրենց սահմանադրական պարտքն ու 2 տարին ճիշտ օգտագործեն՝ կոփվեն, ինքնակրթվեն և զարգանան:

Շնորհավորում եմ ծառայակից ընկերներիս ու բոլոր զինվորներին: Ցանկանում եմ բարի ծառայություն և բարի վերադարձ: Իսկ ես 5 ամսից զորացրվում եմ»: