Հայաստանի ԱԳՆ-ին ոչ ոք բանի տեղ չի դնում

Նախօրեին Ադրբեջանի իշխանությունները Շուշիում հանդիսավոր միջոցառում են կազմակերպել նվիրված ՄԱԿ-ին՝ Ադրբեջանի անդամակցության 30 ամյակին: Ընդ որում Ադրբեջանն այս միջոցառումը կազմակերպել է Ադրբեջանում ՄԱԿ-ի ներկայացուցչության հետ համատեղ: Մեկ տարուց ավելի է Հայաստանը ահազանգեր է ուղարկում ՄԱԿ-ին և նրա հարակից կառույցներին՝ նշելով, թե Ադրբեջանի վերահսկողության տակ գտնվող տարածքներում հայկական մշակույթի արժեքներ են ոչնչացվում։ Ոչնչացվում են նաև հայկականության հետքը բոլոր զավթված տարածքներում: Միավորված ազգերի կազմակերպությունը և մյուս միջազգային կառույցները առանձնապես չեն արձագանքում հայկական կողմին, կամ, ընդամենը, ափսոսանք ու կարեկցանք են հայտնում: Սակայն, այն, որ միջազգային կարևորագույն այս կառույցը այսպիսի միջոցառման է մասնակցում, հստակ գիտակցելով դրա հետևանքները, վկայում է Հայաստանի Հանրապետության և գործող իշխանությունների նկատմամբ միջազգային հանրության իրական վերաբերմունքը:

Հայաստանի ԱԳՆ-ն նախօրեին ՄԱԿ-ի մշտական համակարգողի ներկայացուցիչ՝ Լիլա Պիտերս Յահիային հրավիրել է ԱԳՆ և բողոք հայտնել, թե Հայաստանի ԱԳՆ-ն խստորեն դատապարտում է Ադրբեջանում ՄԱԿ-ի գրասենյակի ներգրավումը մարտի 18-ին Շուշի քաղաքում կազմակերպած միջոցառմանը և այդ կապակցությամբ ներկայացրել է Արտաքին գործերի նախարարության բողոքի հայտագիրը: Միավորված ազգերի կազմակերպությունը որևէ կերպ չի արձագանքել, ինչպես նաև չի արձագանքել Հայաստանի ԱԳՆ մեկ այլ պահանջին՝ քայլեր ձեռնարկել վերականգնելու Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության համատեքստում ՄԱԿ-ի չեզոք դիրքորոշումը: Փոխարենը արձագանքել է Ադրբեջանի արտգործնախարարությունը։ Այդ կառույցի մամուլի ծառայության ղեկավար Լեյլա Աբդուլաևան հայտարարել է, թե Հայաստանի միջամտությունն այլ պետության ներքին գործերին անհիմն է և անընդունելի: Ավելին, տիկին Աբդուլաևան նշել է, թե Հայաստանի իշխանությունները հետևություններ չեն արել արցախյան 44-օրյա պատերազմից։ Այս հայտարարությունը ոչ այլ ինչ է, քան սպառնալիք՝ Հայաստանին հերթական պատերազմով: Ընդ որում, Ադրբեջանը վաղուց այլևս չի թաքցնում իր ռազմատենչ նկրտումները և Հայաստանի նկատմամբ ունեցած իր պահանջները։ Փոխարենը միջազգային կառույցները ոչ մի կերպ չեն արձագանքում:

Ի՞նչ է սա. պարտվածի նկատմամբ վերաբերմո՞ւնք, թե՞ այլ ենթատեքստ ունեցող դրսևորում, բարդ է ասել: Ամեն դեպքում արձանագրենք, որ 2018 թվականի այսպես կոչված «հեղափոխությունից հետո, Հայաստանի Հանրապետությունը հայտնվել է միջազգային մեկուսացման, միջազգային գործընկերների արհամարհանքի և չափազանց բացասական վերաբերմունքի տիրույթում: Մեր երկիրը վաղուց այլևս ոչ ոք լուրջ չի ընկալում, ինչպես արտերկրում, այնպես էլ՝ ներսում:

Ռոբերտ Խաչատրյան