Քաղաքական մենաշնորհների պրակտիկան

Երբ իշխանությունը պատկանում է մի խումբ մարդկանց, ովքեր հասարակության այլ խմբերի հետ ունեն հակադիր շահեր և նպատակներ, իշխանական համակարգը դառնում է օլիգոպոլ և կորպորոտիվ:

Եթե իշխանության հիմքում ընկած է, ավելին` գերակա է տնտեսական դասակարգումը, ապա գործ ունենք դասային հարաբերությունների հետ: Երբ իշխանությունն իրականացվում է բնակչության մեծամասնության շահերին համապատասխան՝ հաշվի է առնվում հասարակության մեծ հատվածի կարծիքը, ապա նման գաղափարներն ու հայացքները բխում են եվրոպական հումանիզմի և քաղաքացիական հասարակությունների տեսություններից, որոնք մոնոպոլիզմի նպատակներում բնավ չկան:

Իշխանության մենաշնորհումն արտահայտվում է նրանով, որ կոնկրետ քաղաքական սուբյեկտն ինքնուրույն իրականացնում է իշխանությանը բնորոշ բոլոր ֆունկցիաները՝ և՛ օրենսդրությունը, և՛ գործադիր մարմնի ղեկավարումը, և՛ դատական համակարգն ու արդարադատությունը: Քաղաքական համակարգի մնացած բոլոր սուբյեկտները տվյալ պարագայում հանդիսանում են նրա ենթականերն ու ծառաները: Նման քաղաքականության կարգախոսն է. «Կցանկանամ կդատապարտեմ, կցանկանամ ներում կշնորհեմ, կցանկանակ կպարգևատրեմ»:

Ավանդական մշակույթներում (Հին Արևելք, Ասիայի և Աֆրիկայի նահապետական համակարգերը, իսլամական երկրները) իշխանության մենաշնորհը հանդիսանում է կառավարման բնական ձև, որը հիմնված է այսպես կոչված հասարակական հարաբերություններով: Արևմտյան մշակույթներում մոնոպոլիան պատմական սահմանափակ դերակատարություն է ունեցել, օրինակ՝ ֆեոդալիզմի ժամանակ:

ՀԳ. Յուրաքանչյուր հարբած նավապետ հույսը դնում է նախախնամության վրա, իսկ նախախնամությունը երբեմն հարբած նավապետի նավն ուղղում է դեպի ժայռերը: