Հայաստան-Ադրբեջան․ մարտեր, զոհեր եւ կադրային փնթիություն․ Regnum-ի անդրադարձը

Հայաստանը, ինչպես Վրաստանը, դարձել է Անդրկովկասի այն երկրներից մեկը, որտեղ միշտ ինչ որ բան տեղի է ունենում։ Դա պայմանավորված է այն բանի հետ, որ պարտվելով Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմն Ադրբեջանին, սակայն հաղթելով արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում, Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է իշխանության կայուն մեխանիզմներ ստեղծել։ Եթե 18 թվականին նրան հաջողվեց կենտրոնացնել «ժողովրդին» եւ հասնել նախկին վարչակարգի հրաժարականին, ապա հիմա նրա դեմ կենտրոնացված է էլիտայի մեծ մասը, որը ի վիճակի չէ, չնայած, զանգվածային ցույցեր կազմակերպել, սակայն կարող է ագրեսիվ քաղաքական-հոգեբանական մթնոլորտ ձեւավորել, երբ օրինական ճանապարհով իշխանափոխությունը բարդ է կամ բացառված, քանի որ Փաշինյանի կուսակցությունը ունի մեծամասնություն պառլամենտում, իսկ իսկ մնացած ձեւերը պայքարի ստեղծում են միայն նախահիմքեր քաղաքական ճգնաժամի համար։ Արդյունքում, Հայաստանի քաղաքական կառույցները չափազանց թուլացած են, եւ Փաշինյանը դժվարությամբ է գտնում թեկնածուներ նախարարական պաշտոնները զբաղեցնելու համար։ Նրա հիմնական կադրային ռեզերվը սեփական խորհրդականներն են, ինչպես նաեւ մարդիկ, ովքեր Հայաստանից բացակայել են երկար ժամանակով։ Ահա թե ինչու, գործնականում ամեն մի կադրային որոշումը, որն ունի նաշանակալի նշանակություն, կարված է պատերազմում պարտության կամ այդ պարտությունն ինչ որ նոր նախագծերով չեզոքացնելու կամ փոխհատուցելու կարողության բացակայության հետ։ Օդում թեւածում է «դավաճանության սինդրոմը», որը նախկինում վերագրվում էր միայն «հին իշխանությանը», իսկ հիմա այն Փաշինյանին է նաեւ պարուրել։