Եթե դավաճաններ լինեին, ապա պետք է լինեին նաև հարուցված գործեր և ձերբակալված մարդիկ

Պատերազմի ժամանակ և դրանից հետո իշխանությունների կողմից հնչել են հայտարարություններ, թե դավաճանության դեպքեր են եղել։ Եվ, չնայած այդ հայտարարություններին, քրեական գործեր, պատիժներ կարծես չկան։ Այս թեմայով  pressmedia.am  կայքը զրուցել է ռազմական փորձագետ Կարեն Հովհաննիսյանի հետ` հասկանալու համար, թե ի վերջո, ի՞նչ է տեղի ունեցել։

— Պարոն Հովհաննիսյան, պատերազմի ժամանակ և դրանից հետո իշխանությունների կողմից հնչել են հայտարարություններ, թե դավաճանության դեպքեր են եղել։ Եվ, չնայած այդ հայտարարություններին, քրեական գործեր, պատիժներ կարծես չկան։ Հասարակության մոտ հարցեր են առաջանում, թե ի վերջո ի՞նչ է տեղի ունեցել պատերազմի օրերին, ի՞նչ խնդիր ուներ մեր բանակը։

— Եթե պարտված կողմ ենք, նշանակում է, որ խնդիրները շատ են եղել։ Իսկ ինչ վերաբերում է դավաճաններ լինելուն, ապա դուք ձեր խոսքում էլ նշեցիք, որ եթե կային դավաճաններ, ապա պետք է լինեին հարուցված գործեր և ձերբակալված մարդիկ։ Եթե չկան նմանատիպ գործեր և ձերբակալված մարդիկ չկան այդ հոդվածով, դա նշանակում է, որ այդքան էլ այդպես չէր, և դավաճանություն, գոնե այդ մասշտաբներով, որով որ ներկայացվում է՝ չկա։ Խնդիրների մասով կարող եմ ասել, որ բազում են խնդիրները։ Եվ այդ խնդիրների լուծման համար ոչ թե  պետք է չխոսելը, այլ պետք է  անպայման խոսեն և բարձրաձայնեն խնդիրները, որ հաջորդ անգամ նման իրավիճակում հայտնվելիս այդ խնդիրների պատճառով պարտություն չկրեն։ 

— Այս պայմաններում, երբ կան տեղեկություններ ու հայտարարություններ, որ դավաճաններ են եղել, ոմանք փախել են դիրքերից, ի՞նչ քայլեր պետք է արվեն, որպեսզի հասարակության մոտ հարցեր չառաջանան, ամեն ինչ թափանցիկ լինի։

— Ոչ միայն դավաճանության, այլ ընդհանրապես, լուրջ կոռուպցիոն գործերի մասին խոսելիս մեր պետությունը պետք է որդեգրի մի քաղաքականություն, որ երբ որ հարուցված քրեական գործերը կունենան դատավճիռ, ապա միայն այն ժամանակ տեղեկացնեն հանրությանը։ Հայկական մի լավ ասացվածք կա․ «Առուն թռի նոր ասա հոպ», իսկ մենք առուն դեռ չթռած՝ հոպ ենք ասում, այսինքն, երբ դեռ տվյալ անձը կասկածվում է, և հաստատված չէ նրա մեղքը,  սկսում են բարձրաձայնել և անկախ նրանից, թե նրա  մեղքը կհաստատվի, թե ոչ, հասարակության մոտ արդեն լուրջ խնդիրներ է առաջացնում հետագայում թե վստահության, թե մնացած խնդիրների առումով։ 

— Հրամանատարական միջին կազմի մասին էլ կան տարբեր տեղեկություններ, որ զորքը թողել ու փախել են։ Եվ այս մասին ոչ միայն պետական մակարդակի հայտարարություններ են արվում, այլ պատերազմի մասնակիցները ևս բազմիցս խոսել են այդ թեմայով։ Այս խնդիրները որտեղի՞ց են գալիս։

— Գիտեք, նախ պետք է սկսենք նրանից, թե արդյո՞ք իրականում նման բան եղել է։ Եվ եթե եղել է, ապա ինչո՞ւ  պատկան մարմինները չեն արձագանքում, որովհետև դա դասալքություն է և դավաճանության մեկ այլ տեսակ է։ Մինչև դրան հասնելը, թե ինչու է այդպես եղել, և ինչու չեն արձագանքում, նախ առաջին հերթին մենք պետք է պարզենք  թե իրականում եղել է դասալքություն։ Թե չէ ստացվում է, որ  նրանց ամեն ասածը հասարակությունը հալած յուղի տեղ ընդունում, իսկ պատկան մարմինները ուշադրություն չեն դարձնում։ Եվ ստացվում է, որ բամբասանքի մակարդակի նյութեր են լինում։ Այնպես որ կասեմ, որ եթե կան դասալքության հետ կապված հարուցված գործեր, ապա պետք է փնտրել և գտնել դրա հիմքերը։ Եթե չկան, ապա միայն խոսակցությունների մակարդակով որևէ բան ասելը անիմաստ է։ 

Սուրեն Սահակյան

 Pressmedia.am