ՀՀ-ում ամերիկյան օրակարգն առաջին պլանո՞ւմ

Հետևելով աշխարհաքաղաքական վարիացիաներին` ակնհայտ է դառնում, որ ցանկացած պարագայում տարբեր պրոֆիլներով քաղաքականության վերանայման խնդիր կա։ Մասնավորապես, ԱՄՆ-ում նոր նախագահ է ընտրվել, և անհրաժեշտ է շուտափույթ հարաբերություններ ստեղծել նոր կառավարության հետ: Թրամփը չէր նկատում Հայաստանը: Հույս կա, նաև՝ հավանական երաշխիք, որ Բայդենը կնկատի Հայաստանը, ավելի կոնկրետ` ՀՀ իշխանությանը:

Իմքայլականներին դիմանալ էր պետք մինչեւ հունվարի 20-ը, որից հետո կարող են նաև դիմադրել` կախված չլինելով միայն ռուսական բարեհաճությունից, այլև օգտվել ամերիկյան հովանավորությունից՝ որպես հակակշիռ: Աշնանն ԱՄՆ-ն զբաղված էր նախագահական ընտրություններով և բացթողում կատարեց Արցախի հարցում: Արցախում տեղակայվեցին ռուս խաղաղապահները: Սա Ամերիկայի ծրագրերի մեջ չէր մտնում: Իսկ, թե ինչ էր մտնում Ամերիկայի ծրագրերի մեջ, պետք է հարցնել իմքայլականներից ու Նիկոլից և գուցե՝ Բոլթոնից: Հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք Թուրքիայի անմիջական ներկայությունն Արցախում և Ադրբեջանում մտնում էր այդ ծրագրերի մեջ: Նաև չգիտենք, կարող ենք միայն ենթադրել, թե ինչ սցենար կունենային պատերազմն ու Արցախի ճակատագիրը:

Վերոգրյալ այդ հարաբերությունները լավագույնս կարող է հաստատել նոր դեսպանը: Մակունցն ԱՄՆ-ում ներկայացնելու է ոչ թե Հայաստանի շահը, այլ Նիկոլի և իշխանության շահն է պաշտպանելու` ամրացնելով ու երկարացնելով այն: Սա կարևոր դերակատարում կարող է ունենալ նաև արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում` հօգուտ իշխանության: Դիտորդական առումով՝ նույնպես, արդար և օրինական ճանաչելով ընտրությունները, եթե այն կայանա: Այս իմաստով Մակունցը Փաշինյանի քողարկված զենքն է, քանի որ երկար հույս չունի ռուսական կողմից, հատկապես որ ռուս քաղաքական գործիչները պարբերաբար երեսով են շփացնում սխալները: Սակայն այս քայլը հասարակության համար երկրորդ պլան է մղված:

Սոցցանցերն ու մեդիան քննարկում են, թե Մակունցը որքանով է համապատասխանում ԱՄՆ դեսպանի կոչմանը: Սա պակաս կարևոր չէ Նիկոլի համար: Այս պահին ամենակարևորն է առօրյա հրատապությամբ, քանի որ Մակունցի գործունեությունը ԱՄՆ-ում ծրագրված հեռահար հարվածն է: Հասարակությունը նոր զբաղմունք ունի` Մակունցն է, դրանով իսկ շեղվում, մոռանում է Նիկոլի հրաժարականի մասին: Անգամ նրանք, ովքեր դեմ են Նիկոլին, ընդունում և հաշվի են նստում նրա վարչապետ լինելու, իշխանություն ներկայացնելու փաստի հետ, քանի որ ակտիվ քննարկում են նրա կողմից սպասվելիք նշանակումը: Սա ոչ միայն ժամանակ շահելու, այլև հրատապ խնդիրը բթացնելու, նրա գոյության հետ հաշտվելու և համակերպվելու մեթոդ է: Այսպես ևս մի երկու քննարկման, վերցնել-դնելու խնդիր, որ իրականում կուտ է՝ տրված հասարակությանը, և լիցքաթափող ու թմրեցնող միջոց, մեր կյանքը դարձնելու են սովորական ընթացք: Իրողության հետ հարմարվում ես և այն փոխելու անհրաժեշտություն չես տեսնում:

Մակունցի և հաջորդ մակունցների թեման մոռացնել է տալու, որ Ադրբեջանը մեզ դատի է տվել եւ 50 միլիարդ դոլար է պահանջում: Փոխարենը մենք պետք է նախապես դատի տված լինեինք Ադրբեջանին, ինչի օրինական հիմքերն ունենք: Իսկ բացառված չէ, որ ՄԻԵԴ-ը վճիռ կկայացնի հօգուտ Ադրբեջանի, քանի դեռ մենք քնած ենք: Հետո Նիկոլը Սյունիքը կհանձնի որպես փոխհատուցում, քանի որ հենց դա է ուզում մեզնից գանգատվող թշնամին:

Անի Սիմոնյան

Pressmedia.am