Մնացականյանի հեռանալու հրամայականը

Երեկ հայտնի դարձավ, որ ԱԳ նախարար Զոհրաբ Մնացականյանը հրաժարականի դիմում է ներկայացրել:

Փաշինյանը Մնացականյանի հրաժարականին գրեթե զուգահեռ՝ ԱԺ ամբիոնից հայտնել է, որ կայացրել է Մնացականյանին ազատելու որոշում՝ հենց այդպես, ոտքի վրա։

Ըստ էության՝ արտգործնախարարի հրաժարականը, փաստորեն, առաջինն էր, սակայն այստեղ կա մի ուշադրության արժանի հանգամանք: Այդ հրաժարականը տեղի ունեցավ բանակցային գործընթացի վերաբերյալ Փաշինյանի` Շուշիի հանձնելու հարցին և դրան ի պատասխան ԱԳՆ խոսնակի գրառման ֆոնին: Նա հայտարարել է, որ բանակցային գործընթացում մշտապես եղել է նաև Շուշիի հանձնման պահանջ: Ըստ նրա՝ պահանջը չի եղել միայն տարածքներ հանձնելը՝ 5+2, այլ նաև` Շուշին հանձնելը: Ըստ նրա՝ այդ իմաստով 2016 թվականի պատերազմը եղել է, այսպես ասած, ձգվող ռետինը կտրվելու կետը, անշրջելիության կետը:

Շուշիի մասին հայտարարությունից հետո գրառում արեց ԱԳՆ խոսնակ Աննա Նաղդալյանը, որում նշել էր, որ խաղաղ գործընթացում երբեք չի եղել Շուշին հանձնելու պահանջ: Փաստացի այս ամենը՝ վարչապետ-ԱԳՆ դիմակայության «պայթյուն» էր, կամ ուղղակի չհասկացվածություն: Ընդ որում, դարձյալ որոշակիորեն հակադիր, որովհետև Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել էր նրան ազատելու որոշման մասին, իսկ գրեթե զուգահեռ ԱԳՆ խոսնակը հրապարակեց իրեն աշխատանքից ազատելու նախարար Մնացականյանի դիմումը վարչապետին: Այստեղ էական է, թերևս, հարցը՝ այդ որոշակիորեն նկատելի հակադրությունը եղել է նոյեմբերի 9-ից հետո՞, թե՞ մինչև նոյեմբերի 9-ն էլ և, ըստ էության, մինչև պատերազմն էլ:

Այստեղ ամենևին չենք փորձում գտնել որևէ ինտրիգ: Հարցը կարևոր է շատ ավելի պրակտիկ իմաստով, հատկապես նկատի ունենալով հենց այն խնդիրը, որն իր օրակարգի գլխավոր հարց է համարում վարչապետ Փաշինյանը՝ երկրի կայունություն, պետության կառավարման կայունություն: Այդ խնդրից ելնելով է կարևոր հարցը, որ ծագում է վարչապետ-ԱԳՆ փոխհարաբերության դրվագի համատեքստում:

Ինչպիսի՞ն է ներկայումս մյուս գերատեսչությունների հետ վարչապետի փոխհարաբերությունը, և ինչ սպասել այլ ուղղություններով: Հարցը կարևոր է, որովհետև կառավարման կայունության ցուցիչ է: Այն որ պարտված պատերազմից հետո չեն կարող չլինել առանցքային պաշտոնանկություններ և հրաժարականներ, էլ չասած այն մասին, որ դա ընդհուպ կարող է վերաբերել հենց վարչապետին, կասկածից վեր է:

Ամբողջ խնդիրն այն է, որ այդ գործընթացը պետք է չլինի հախուռն և անկառավարելի, որովհետև դրանից էապես կախված է լինելու պետության կառավարումը, ինչը, անկախ պատերազմի արդյունքից, եղել է, կա ու լինելու է Հայաստանի և Արցախի գերխնդիրը:

Անի Ավագյան

Pressmedia.am