Կներես, բալես, մամային լավ կնայես ու չխանգարես, որ նա ուրիշի հետ երջանիկ լինի

Անկախ Հայաստանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

 

Բարև տղաս։

Անկեղծ, իմ համար շատ դժվար է քեզ գրել այս նամակը, նույնիսկ, ես վստահ եմ, որ իրավունք չունեմ քեզ էս նամակը գրելու ու դու նա կարող ես արհամարհել, բայց, եթե հետդ չկիսվեմ, ես հետո ինձ մեղավոր կզգամ։

 

Տղես... պապայի պես չապրես կյանքդ, դու արդեն մեծ, հասուն ու ամեն ինչ հասկացող 2 տարեկան տղուկ ես ու արդեն իսկ ժամանակն է, որ ես՝ որպես հայր (չնայած, ես արդեն կասկածում եմ՝ արդյո՞ք ինձ կարելի է «հայր» կոչել), ինչպես տղամարդը տղամարդուն քեզ կյանքիս փորձով կիսվել։

 

Բալես... Այո, ես սխալ էի. խաղամոլությունը ինձ ոչ մի լավ բանի չհասցրեց, խաղամոլությունը իմ ձեռքից տարավ ունեցվածքս, իմ ուղեղը ու, կյանքում իմ համար ամենաթանկը՝ ձեզ՝ մամայիդ ու քեզ։ Չէ չէ, սպասի... մի մեղադրի առանց հասկանալու, սպասի ես ամեն ինչ հենց հիմա կբացատրեմ։

Միգուցե, հիմա այն հիմնավորումները, որոնք ես կասեմ, քո համար անլուրջ կթվա, բայց միևնույն է պետք է ասեմ։ Ես դա արել եմ քո ու մամայիդ համար, հա բալես, մեր ապագայի համար։

 

Գիտեմ... հենց հիմա կցանկանաս պատռել այս նամակը, բայց խնդրում եմ շաատ քեզ բալես, կկարդաս մինչև վերջ։

 

Հա, իրականում, ես էի այսպես մտածում, որ արել եմ ձեր համար ու կծիծաղես հիմա, բայց դա ինձ տենց թվաց էն ժամանակ, երբ ես մեկ օրում մեկ միլիոն շահեցի... Էտ պահին աչքերս փայլատակեցին, ուղեղս մթագնեց, արդեն մտածում էի շուտով քո համար ինչ ապագա եմ ստեղծելու, արդեն մտածում էի, թե ինչպես ես ապրելու քո սեփական տանը սեփական մեքենայով՝ կնոջդ ու թոռներիս հետ։

 

Բայց... մթագնեեց ուղեղս, խաղամոլությունը ինձ կործանեց. մեկ միլիոն հաթանակիս փոխարինելու եկան պարտություններս, պարտություն՝ պարտության ետևից... ու... այսօր ունենք այն ինչ ունենք։

Բալես, հիշի, չանես կյանքում տենց բան, ես նոր էի հասկանում, որ ավելի լավ է արդար քրտնիքով պահեի ընտանիքս ու ունենայի այն ինչ ունեի ու չխաբնվեի առաջին հաղթանակիս վրա։

 

Ես ուզում եմ քեզնից ներողություն խնդրել, հուսամ, որ կգա մի օր որ դու ինձ կներես այն բանի համար, որ դու հիմա մամայի հետ վարձով եք մնում՝ մամայի աշխատանքի շնորհիվ, իսկ ես պայքարում եմ կախվածությունից ազատվելու համար։

Հա, հա բալես, մոռացա ասեմ, ես բուժվում եմ դրա դեմ, շատ ծանր զզվելի ու տանջալի գործընթաց է, բայց ես խիստ կասկածում եմ, որ կգա մի օր, երբ մենք միասին կկարողանանք լինել. սա անբուժելի է։

 

Կներես բալես, մամային լավ կնայես ու չխանգարես, որ նա ուրիշի հետ երջանիկ լինի. նա դրան արժանի է...

(ց) քո հայրիկ