Իսկ ի՞նչ է մնում Ռուսաստանին

«Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Ադրբեջանի և Հայաստանի հետ Ռուսաստանին կապում են ընդհանուր պատմությունը, մշակույթը, առաջադեմ հումանիտար և տնտեսական կապերը, հարկադրանքի դրսևորումը մեր կողմից առավել քան անտեղի է», Կոմերսանտին տված հարցազրույցում հայտարարել է ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը, խոսելով արցախյան գոտում պատերազմով ստեղծված իրավիճակի մասին:

Իսկ ի՞նչ է թողնում Թուրքիան Ռուսաստանի հետ Ադրբեջանի կապի զանազան այդ ասպեկտներից: Թուրքիան Ռուսաստանին թողնու՞մ է Բաքվի հետ առանց հարկադրանքի խոսելու այլընտրանք: Ընդհանրապես, Թուրքիան Ռուսաստանին թողնու՞մ է որեւէ ընտրություն Ադրբեջանում:

Եթե այո, ապա դա որեւէ կերպ տեսանելի չէ, հետեւաբար կնշանակի, որ այդ հարցը ռուս-թուրքական «անտեսանելի» քննարկման առարկա է: Եթե չկա այդպիսի քննարկում, որի արդյունքում Մոսկվան ակնկալում է Թուրքիայից «ստանալ» Ադրբեջանի իր բաժինը, ապա նշանակում է, որ չկա հարկադրանքի լեզվին այլընտրանք: Հակառակ պարագայում, Լավրովին հարկ է լինելու թերեւս հաջորդ հարցազրույցում Ադրբեջանի հետ որեւէ էական կապի մասին խոսել անցյալով:

Ընդ որում, հարց է, թե արդյոք Մոսկվան հիմա ունի Ադրբեջան պահելու խնդիր: Եթե ունի, ուրեմն Թուրքիային Բաքվից դուրս մղելու համար պետք է Բաքվի ռազմական պարտություն: Դրանից դուրս որեւէ այլ ելք դուրս է դնում Ռուսաստանը Կովկասից, պարզապես այս դեպքում հնարավոր են այսպես ասած ժամանակագրական տարբեր պլաններ՝ դուրս մնալ միջնաժամկետ, թե երկարաժամկետ պլանով: Գործնականում, Ռուսաստանի համար իսկապես չկա Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ ընտրության խնդիր, որ խոսվի դրանից խուսափելու մասին: Ռուսաստանին Թուրքիան կանգնեցրել է Կովկասից դուրս մնալու ժամանակային տարբերակի ընտրության առաջ: Ռազմաճակատը «ճահճի» վերածելու մարտավարությունը թերեւս մի մասով էլ ուղղված է դրան:

Աղբյուր