Սահմանամերձ գյուղերի դպրոցներում քիչ աշակերտներ են մնացել

Aravot.am-ը գրում է .

Տավուշի մարզի Նոյեմբերյանի  տարածաշրջանի հեռավոր, Ադրբեջանին  սահմանակից Բարեկամավանի միջնակարգ դպրոցն այժմ ունի 23 աշակերտ: Այս ուսումնական տարում Բարեկամավանի դպրոցի առաջին դասարան է հաճախում 2 երեխա: Դպրոցում գործում են երկկոմպլեկտ  դասարաններ:

1970-ական թվականների երկրորդ կեսին Բարեկամավանի դպրոցն ութամյա էր, ուներ 300-ից ավելի աշակերտ: Բարեկամավանի դպրոցի շենքը գտնվում է ադրբեջանական զինուժի  թիրախում, այս  տարվա աշնանը դպրոցն ադրբեջանական գնդակոծությունից պաշտպանող պատ է կառուցվել,անվտանգության ապահովման նկատառումներով  շենքի պատուհանները ձեւափոխվել են : Նոյեմբերյանի տարածաշրջանի սահմանամերձ Ոսկեպար գյուղի դպրոցն 1970-ական թվականներին  ութամյա էր,ուներ 330 աշակերտ: Ոսկեպարի միջնակարգ դպրոցում այժմ սովորում է  59 աշակերտ: Սահմանամերձ Կոթի գյուղը, ըստ Տավուշի մարզպետարանի ինտերնետային կայքի, 2015թ. հունվարի 1-ի դրությամբ ուներ  2215 բնակիչ: Կոթիի դպրոցի շենքը նախատեսված է 830 աշակերտի համար: Խորհրդային տարիներին Կոթիի դպրոցն ուներ շուրջ  700 աշակերտ:

Ըստ Տավուշի մարզպետարանի ինտերնետային կայքի, Կոթիի միջնակարգ դպրոցի աշակերտների թիվն այժմ  287 է: Սակայն Կոթիից ստացված տվյալներով՝ գյուղի  դպրոցում այժմ սովորում է շուրջ 190 աշակերտ:  Կոթիի դպրոցի աշակերտների թվի նվազումը պայմանավորված է նաեւ այս տարի  ադրբեջանական զինուժի կողմից  գյուղի պարբերաբար գնդակոծությամբ: Դրանից հետո  շատ ծնողներ իրենց երեխաներին տեղափոխեցին Նոյեմբերյան քաղաք, Հայաստանի այլ բնակավայրեր:  Կոթիի դպրոցի շենքը  գտնվում է  սահմանին մոտ, ադրբեջանական գնդակներից մեկը այս տարի խոցել է դպրոցի պարիսպը: Տավուշի սահմանագոտու  դպրոցներում աշակերտների թվի նվազումը պայմանավորված է մի շարք գործոններով:

Շատ ընտանիքներ արտագաղթել են Ռուսաստան, տեղափոխվել Երեւան կամ հանրապետության այլ վայրեր: Սահմանամերձ գյուղերի, օրինակ Բարեկամավանի, Կոթիի հողերի մեծ մասը գտնվում է  սահմանին կից, ադրբեջանական գնդակոծության գոտում, չի  մշակվում: Նույն պատճառով  այդ գյուղերում դժվար է անասնապահությամբ զբաղվել: Սահմանագոտում աշխատատեղերը քիչ են: Սահմանամերձ գյուղերի բնակիչների մի մասը օրվա հացի խնդիրը լուծելու համար պայմանագրային զինծառայության է  անցնում: Սակայն  սահման պահող, ամսվա կեսը  խրամատներում անցկացնող պայմանագրային զինծառայողների ռոճիկը մեծ չէ՝ 150-170 հազար դրամ: Այս  պատճառով  շատերը  գերադասում են ընտանիքով  Ռուսաստան տեղափոխվել, քան պաշտպանել հայրենի գյուղի սահմանները: