Միգուցե սթափվե՞ք

Իրականում մի կարևոր դիտարկում․ չգիտենք՝ արևմտյան ժողովրդավարության մեջ ընդունվա՞ծ է, արդյոք, պետության ղեկավարության կողմից քաղաքական հակառակորդի նկատմամբ այնպիսի վերաբերմունք, ինչպիսին մենք տեսնում ենք այսօր Հայաստանում, կամ ասենք քրիստոնեական քաղաքակրթության տարածքի երկրներում ներքին փոխհարաբերություններում կա՞ն, արդյոք, ինստիտուցիոնալ արգելքներ՝ դիմացինին գոտկատեղից ցած հարվածելու առումով, թե՞ չկան:

Ըստ այդ չափորոշիչների՝ ակնհայտ է դառնում, որ մենք չենք համապատասխանում ո՛չ արևմտյան ժողովրդավարությանը, ո՛չ էլ քրիստոնեական քաղաքակրթության դրվածքներին: Երեք տասնամյակ առաջ մենք ձեռք ենք բերել անկախություն, այդ տարիների ընթացքում ոչ միայն պատերազմել ենք արտաքին թշնամու դեմ, այլև ինքներս մեր դեմ՝ ներքին թշնամիներ կամ տականքներ, կամ սևեր ու վնգստացնողներ փնտրելով ու գտնելով:

Ըստ էության՝ անկախության այս տարիները մեր պատմությունը ոչինչ չսովորեցրեց մեր երկրի ղեկավարությանը՝ ներքին ատելությունը չի տանում որևէ կողմի մշտական հաղթանակին, ատելությունը միտում ունի ավարտվելու սպանդով. ատելությունը ծնում է ոչ թե հաղթանակ, այլ՝ սպանդ, վկա՝ մեր հայրենիքի ոչ վաղ անցյալը:

Իսկ դա ոչ թե զարգացման, բարեկեցության գրավական է, այլ դրա հակառակը: Սա պետք է առաջին հերթին իմանա երկրի ղեկավարը, հետո՝ նրա շրջապատը և ամենավերջում՝ ընդդիմությունը, քանի որ երկրի ղեկավարն է տոն տալիս կամ փակում ատելության խոսքն ու վարքագիծը: Իրապես հզոր ղեկավարը կարող է փակել ատելության խոսքը և չդիտարկվել որպես թույլ, իսկ իրապես ոչ հզորը միշտ էլ կարող է շարունակել ատելության խոսքը, քանի որ նրա ձեռքի տակ է գտնվում իրավապահ համակարգը:

Հանրային-քաղաքական դաշտում խաղացողներն այսօր կան, վաղ՝ չկան, սակայն նման վարքագծով հարցականի տակ է դրվում երկրի և հայոց պետականության վաղվա օրը: Եվ դրա համար ձեր մասին 50 կամ 100 տարի անց կխոսեն ոչ թե հիացմունքով, այլ՝ ատելությամբ ու անեծքով:

Արման Սահակյան

https://pressmedia.am/